Levensloop

Lieve mama, lieve papa, lieve familie, en uiteraard lieve vrienden en andere geïnteresseerden,

Mama werd geboren op 9 oktober 1930 in Woerden,  als middelste van drie zussen: Siny, de oudste, en Beb, de jongste.

Ze groeide op in een gezin waar hard gewerkt werd.

Haar vader was meubelmaker, maar werd al jong ziek door reuma en overleed in 1954.

Haar moeder werkte als naaister en hield het gezin draaiende.

Ook mijn moeder heeft in die tijd in de naaifabriek gewerkt.

Ze had een bijzondere band met haar zus Siny.

Ze trokken veel met elkaar op,  gingen samen naar de gym en naar de meisjesvereniging.

Ze waren niet alleen zussen, maar ook echte vriendinnen.

Het leven kreeg een nieuwe wending toen ze mijn vader ontmoette  tijdens een fietsvakantie in Ermelo.

Aan het eind van die vakantie was er al een eerste kus —

En niet veel later kwam mijn vader elk weekend naar Woerden.

Ze hadden een lange verlovingstijd,  met veel fietsvakanties.

Één van de mooiste herinneringen was een vakantie bij De Steeg, waar ze een geweldige tijd hadden.

Samen bouwden ze hun toekomst —  letterlijk.

In de jaren ’56, ’57 en ’58 werkten ze hard aan hun eigen huis.

Op 6 juli gingen ze zich verloven —  het jaar weten we niet precies.

Maar het was een tijd van wachten, verlangen en samen bouwen.

Op 20 juli 1961 trouwden ze.

En als je daar even bij stilstaat…  dan hadden ze dit jaar 65 jaar getrouwd mogen zijn.

De week voor hun trouwen zagen ze elkaar nauwelijks —  zo ging dat toen.

Hun trouwkleding was gehuurd.

En zoals dat zo bij mama paste, zat er ook hier weer een bijzonder verhaal aan vast.

De dag voor de bruiloft was ze nog de zolder aan het schoonmaken,

En toen schoot het in haar rug.

Gelukkig was er iemand die de pijn “wegwreef”,

En kon ze de volgende dag toch trouwen —

Al ging de jurk ’s avonds wat minder makkelijk uit.

De eerste jaren van hun huwelijk waren niet makkelijk.

Kinderen krijgen lukte niet, en dat was een groot gemis.

Na een lange periode van wachten en onderzoeken —  wel tien jaar —

Kwam er, toen mama veertig was, eindelijk een wonder: Paul.

Later kwam ik er ook bij.

Paul en ik zijn allebei geadopteerd en komen oorspronkelijk uit Suriname.

Als ik daarop terugkijk, zegt dat alles over mama:

Hoeveel liefde zij te geven had.

Ze woonden eerst in Lisse, en verhuisden in 1972 naar Vaassen.

Papa werkte als aannemer en vestigingsmanager in Apeldoorn,

Eerst bij Vermeulen en later bij de BAM.

Door zijn werk was hij aan het bouwen in Vaassen, onder andere in de Vossenhoek,

Mama vond Vaassen een heel mooi dorp.

Zij wilde daar ook echt graag wonen.

En zo werd Vaassen hun plek.

We hebben jaren in de Vossenhoek gewoond

Mama was betrokken, actief en zorgzaam.

In de kerk, op school, als voorleesmoeder, bij het zwemmen.

Ze zat op een breiclub en was altijd bezig.

En elke woensdagmiddag toen Paul en ik nog op de lagere school zaten ging ze trouw met ons naar Woerden, naar haar eigen moeder.

Als moeder maakte ze van onze verjaardagen altijd iets bijzonders.

Pannenkoeken, spelletjes in het bos, speurtochten werden uitgezet—

Het was altijd feest. En natuurlijk haar heerlijke appeltaart

En soms ook een beetje avontuur…

Zoals die keer dat we met veel te veel meiden in haar gele Mini zaten —

En daar letterlijk doorheen zakten.

Vakanties waren een belangrijk onderdeel van haar leven.

Met haar zus Siny en zwager Ton,  met alle kinderen,  gingen we vaak naar Zwitserland naar Sachselen bij de Fam Moos

De bergen trokken altijd.

De eerste jaren met een grote witte Kip-caravan,

Die werkelijk tot de nok toe vol zat.

Nederlandse kaas —  want ja, in Zwitserland hadden ze natuurlijk geen lekkere kaas

Grote zakken aardappelen, Nederlands tarwe brood,  mijn box…

En zelfs een betonnen parasolvoet, absoluut een onmisbaar item om mee te nemen tijdens een zomervakantie

Achteraf bijna niet te geloven,

Maar zo was mama —

Voorbereid tot in de puntjes.

Later volgden skivakanties naar Bad Mittendorf en mooie andere reizen.

En een grote reis van acht weken door Scandinavië samen met Siny en Ton —

Een van de mooiste uit hun leven.

Met de caravan bleven ze reizen tot op hoge leeftijd.

Mama genoot van de kleine dingen,

Maar vooral van de mensen om haar heen.

Als oma was ze warm en liefdevol.

Ze genoot als alle kleinkinderen er waren.

Ze kon stilletjes zitten en zichtbaar meegenieten.

Ze straalde als ze je zag.

Ze was oprecht geïnteresseerd en onthield alles.

Er waren de uitjes: de Apenheul, het pannenkoekenhuis, zwemmen.

En de lekkernijen: zee chocolaatjes en brownies.

En haar tafelmanieren…

Geen ellebogen op tafel —

Want vroeger kreeg je er een vork geprikt tegen jouw elleboog

In 2009 werd ons leven diep geraakt door het verlies van mijn broer Paul.

Een verdriet dat altijd is gebleven.

En toch bleef mama wie ze was:

Liefdevol, betrokken  en gericht op de ander.

Dat is hoe ik haar zal herinneren.

Als een moeder die alles gaf.

Als een oma die genoot.

En als iemand bij wie je je altijd welkom voelde.

Lieve mama,

Dank je wel voor alles wat je ons hebt gegeven.

Voor je liefde, je zorg en je aandacht.

We gaan je missen.

— Mirjam